|
A neon green, zigzagged path leads into a crudely molded cave made of chicken wire and plastic wrap. Inside, hanging black lights emit an eerie purplish glow, illuminating pieces of equally neon green string suspended here and there. A machine hanging on the wall provides just a bit of light and the soundtrack: flowing water and seagulls, along with a faint mechanical heartbeat.
Welcome home hole.
The title, *Hole Up*, seems to implore viewers to get cozy, to make themselves at home. Though its cocoon-like embrace may seem inviting or sheltering initially, the overall impression is not of homeliness, but rather of the *unheimlich.* Walking in, the viewer is barraged with a clash of the familiar and the unfamiliar. The materials are common enough, but not in their combination; the ambient noises suggest nature, yet they are nothing more than simulations; and the contrast of neon green against a backdrop of darkness highlights the techno-futuristic aesthetic. Even our own skin looks foreign and disconcerting under the black light.
The flowing "waterfall" machine serves as an apt metaphor for this work. It exists as something between the completely artificial and the strangely familiar. The sound of birds and rushing water? That's a cheap recording, looped ad infinitum. And without its front image to hide its mechanical underpinnings, the waterfall reveals its own artifice in a self-reflexive move that allows it to admit it's lying but continue doing so nonetheless. Similarly, as a kind of "hole," the installation manages to straddle the term's two very different connotations. It is at once a literal hole and something to penetrate, a passage from the outside to its insides. It is empty, dark, and inanimate yet replete with sexual connotation. With its womb-like shape, it makes reference to nature's central tenet—procreation—even as the industrial materials from which it has been fashioned are devoid of any life-giving properties or the possibility of ever decomposing.
*Hole Up* is where the real and the artificial collide, where nature is reformulated as the manufactured is reformulated as nature. In deftly playing between these simultaneous states, perhaps this piece is simply trying to tell us that where we're headed, the two are one and the same.
Text: Eugene Jho
Columbia University Bachelor of Arts (Art History and Creative Writing)
Neóngrænn, hlykkjóttur vegur liggur að grófgerðum helli sem búinn er til úr hænsnaneti og plastefni. Inni hanga svartar perur og gefa frá sér uggvekjandi útfjólubláa birtu. Upplýstir þræðir sem líka eru neóngrænir lyppast niður hér og þar úr loftinu. Á veggnum hangir vél sem gefur frá sér örlítið ljós sem og undirliggjandi tónlist: flæðandi vatn og mávahlátur, en undir niðri heyrist tifið úr gangverkinu.
Hús og hýbý hýði.
Titill verksins *Hole Up* (*ísl. leggjast í hýði/holu, leggjast fyrir*) gefur í skyn að áhorfandanum sé boðið upp á kósíkvöld eða að láta eins og hann sé heima hjá sér. En þó hellirinn líti í fyrstu út eins og skjólgóður verndarhjúpur, fær maður fljótt hugboð um að hér sé ekki heimilislegt heldur fyrst og fremst óhugnanlegt. Strax við innganginn lendir áhorfandinn í skothríð á milli hins kunnuglega og ókunnuga. Efnin sem er notast við eru algeng, en ekki samsetningin; umlykjandi hljóðin kalla náttúru fram í hugann, en eru bara einfaldar eftirlíkingar: og andstæðurnar á milli neóngræna litsins og hins myrka bakgrunns undirstrika teknó-fútúristíska listrænu. Meira að segja manns eigin húð virðist óþekkjanleg og framandi undir svartljósinu.
Fossavélin er viðeigandi myndlíking fyrir verkið í heild. Tilvist þess er á mörkum hins gervilega og þess sem er undarlega kunnuglegt. Fuglahljóð og fossar? Þetta er ódýr upptaka sem lykkist að eilífu. Og þegar framhliðinni hefur verið svipt af, og vélræn undirstaðan beruð, afhjúpar fossinn sína eigin kænsku með sjálfsskoðun sem leyfir honum að viðurkenna að hann ljúgi en halda því engu að síður við. Á svipaðan hátt nær innsetningin, sem einskonar „hola", að teygja sig yfir tvær gjörólíkar merkingarmyndir orðsins. Hún er á sama tíma hola í orðsins fyllstu merkingu og eitthvað til að smjúga um, gangvegur frá hinu ytra að innvolsinu. Hún er tóm, myrk og lífvana en líka full af kynferðislegu inntaki. Með sitt leglaga form skírskotar holan til höfuðreglu náttúrunnar—tímgunar—jafnvel þótt iðnaðarlegu efnin sem hún er formuð úr eru gjörsneydd eiginleikum lífgjafans eða möguleikanum á að rotna.
Í *Hole Up* renna hið raunverulega og gervilega saman. Hér er náttúran formúleruð sem hið framleidda er umorðað sem náttúra. Með þessari leikfimi með formin tvö í senn, bendir verkið eftilvill til þess að þangað sem við stefnum verður þetta tvennt eitt og hið sama.
Þýðing: Hjálmar S. Brynjólfsson
|
