|
FULL AF ENGU / PLENTY OF NOTHING
KYNLEG KONA
Myndlist
Listasafn Reykjavíkur – Hafnarhús
Jóna Hlíf Halldórsdóttir – Full af engu
Til 9. nóvember 2008. Opið alla daga kl. 10-17. Aðgangur
ókeypis.
Í SAMHENGI við efnahagsástandið í landinu um þessar mundir, öðlast yfirskrift myndlistarsýningar Jónu Hlífar Halldórsdóttur í D-sal Hafnarhússins, „Full af engu“, býsna þrungna merkingarvídd. Ekki er þó gott að segja hvort Jóna Hlíf hafi haft innantómt neyslusamfélag eða gegndarlausa gróðahyggju í huga við undirbúning sýningarinnar – hugsanlega má sjá vísbendingar um slíkt í myndarlegum stafla af tómum, hvítum gjafa- eða innkaupapokum í einu horni salarins.
Speglar á vegg, sem mynda setninguna „Ég er bara skítur“, gætu þannig vísað til sjálfsmyndar neytenda sem iða af ófullnægðri þrá eftir lífsfyllingu í samræmi við látlaus skilaboð sem umhverfið sendir þeim, og þá ekki síst konum.. Speglaverk Jónu Hlífar er áleitið í ljósi þess skipbrots sem þjóðin hefur beðið í efnahagsmálum þannig að hriktir í meginstoðum lýðveldisins.
Burtséð frá þessu dramatíska samhengi búa greinilegar skírskotanir til kvenlegrar sjálfsveru í sýningu Jónu. Hið kynferðislega er þar efst á baugi: kaðall með hnút neðst hangir úr loftinu og býður upp á sveiflu, textaverk lýsa kynferðislegum fantasíum, stundum fremur gróteskum, og um fallíska hvíta súlu (sem einnig vísar til karllægs listheims og hugmynda um hlutlaust hvítt sýningarrými) lykjast geislar blóðrauðrar stjörnu (kvenskapa?). Inn í þetta blandast skírskotun til sagna eða andaheims inúíta sem gefur til kynna tengsl hins kvenlæga við náttúruna og yfirskilvitleg öfl. Spurningin er hvort hér sé gefið til kynna að konan hafi fjarlægst slík „eðlislæg“ tengsl og orðið firringu að bráð sökum nútímalegra lífshátta. Innsetning Jónu Hlífar fer sjónrænt vel í rýminu og hún nær að kveikja ýmsar skondnar hugrenningar er tengjast hugmyndum um konur sem kynverur.
Menning / morgunblaðið 17.10.2008 / Anna Jóa
A STRANGE KIND OF WOMAN
Art
Reykjavík Art Museum - Hafnarhús
Jóna Hlíf Halldórsdóttir - Plenty of nothing
Until November 9th 2008. Open all days from 10-17. Free admission.
Viewed in context with the current situation in the country’s economy, the title of Halldorsdottir’s exhibition, “Plenty of nothing”, in the D-room, has a rather deep meaning. It is hard to tell whether Jona Hlif solely had in mind the empty consumerism society or the bottomless greed of present day when she chose the title, however evidence of that can be found in a giant stack of empty, white shopping bags in one corner of the room.
That way the mirrors on one of the walls, which form the sentence “I am just a shit”, might depict the consumer’s self-image and his unfulfilled desire for a life of fulfillment corresponding to the constant message which the environment sends them, and not least women. Jona Hlif’s mirror work is haunting in light of the nation’s economical ship-wreckage which has shaken the republic’s foundations.
This dramatic context aside, there are obvious references to a feminine self in Jona’s exhibition. On top is the sexual: a rope with a knot tied at the bottom is hanging from the ceiling and offers a ride, a text work describing sexual fantasies, sometimes rather grotesque, and around a phallic white column (which also references a male art world and ideas of a neutral white exhibition space) there are beams from a blood red star (symbol of female genitals?).
Stories from the spirit world of Inuit blend in and imply a connection to the feminine with nature and the occult. The question is whether it is applied here that the woman has been distanced from such “natural” connections and has become a prey to alienation [Entfremdung] because of the ways of modern living. Halldorsdottir’s installation goes visually well to the space and she ignites various funny thoughts which connect to ideas of women as sexual beings.
Morgunblaðið / Culture / Oktober 17TH 2008/ Anna Jóa
|
